Why Tango came into the world?

by Irene Papagiannopoulou

The history and the philosophy of Argentine Tango (Intangible Cultural Heritage of Humanity – UNESCO) are based on many years of study and research.

Nobody can explain the meaning and the cms_1333543304546_yiddishtangophotoorigin of the word ‘tango’ precisely. The Spanish Royal Academy of Letters Dictionary (1803) recorded it as ‘tangir’. The term is associated with African dances. The same dictionary later in 1889, states: ‘African feast and dance or amusement for poor people of America’ (it refers to the spanish-speaking areas of the today’s Latin America). The weird thing is that the same dictionary in the 1925’s publication mentions: «Dance of the high society that cames to the America at the beginning of the century.» The last reference is indicative of how the Tango has changed to the human perception through the passing periods.

It is thought that Tango means ‘closed position’ or ‘cautious move on the floor’. This meaning is related to the Portuguese word ‘tangere’ that means ‘touch’. There is no coincidence in such a reading, if we take into account the attitude and the touch of the bodies during the dance.

The first song that became known as a kind of Tango was in 1857 entitled ‘Toma Mate che’. The lack of documents explained by the fact that the dance was created by obscure people whose history has never recorded.

The Argentine Tango is the result of several and different combinations. The most important seems to be the spanish-cuban styleHabanera’, the Argentine countryside’s ‘Milonga’ and the Afro Dance ‘Catombe’.

The most authentic form of the dance is placed around 1850 at the beginning of the economic migration to Argentina. The new visitors exceeded the local population of Buenos Aires. Germans, Spaniards, Italians and others brought their dances, their music and their lyrics and they gradually created a new civilization who began to assimilate and become the local culture.1236930_10201213783604756_731928860_n

Immigrants flooded the capital and they had lived in bad conditions. They worked long hours, they lived with many roommates in a single room, they entertained by one drink only. They held weapons and they patrolled the neighbourhoods illegally.

The ‘compadrones’ (godfathers,) were the first who danced Tango between men at the port. They were using movements that they resembled a wrestling. This was formally a representation for a woman who flirted with two men. In the countryside Tango was danced by the ‘gauchos’ (argentine cowboys).

Rumors about the existence of this dance in brothels are inaccurate. The prostitutes 267a0c748af7a4ce1369e643a71ffb66.jpghad not time to dance. The female population was less than the masculine, let alone that of prostitutes. There is a undetermined reference that men who waited to meet the strumpets, they danced with each other to spend their time until their turn.

In the ‘40s, the dance was in its golden era. Males felt incredible loneliness far from their homelands and they expected to find their better half. Although they were poor as a church mouse, every day they washed their suit, they used brilliantine on their hair, they put a polish on their shoes and they went to the tango dancing parties known as Milongas. There did not matter their origin or their social status, but the courtesy and the dancing flair.

They learned how to dance by dancing with men and they had to spend three to five years to visit their first Milonga. It considered unacceptable to make a woman feel uncomfortable because of their mistake, and if something had gone wrong at their first dance with a lady, they were returning again to their practice with men as followers to their dance. After several months they could go again at a Milonga. The woman was the flower that it was going to accompanies them for the rest of their life, so they should have respect for her.

The first tango songs were describing the underworld. Later the lyrics were narrating the love or the heartbreak, the longing for the homeland, the nostalgia for the beloved person who they would never face again. 164295_407616869334572_505334414_n.jpg

Tango travelled across the Atlantic Ocean it arrived in Europe and the dancers embraced it. In Argentina of 50’s and 60’s, the political conditions (after Peron’s end governance), the spread of Rock n’ roll and the new customs displaced Tango. In that period some citizens danced secretly, so we know nothing about what really were happening. For about 3 decades the famous dance was in the sidelined, especially when Astor Piazzolla was composing. He restructured the Tango music. His intention was to compose entirely acoustic music that was not designed for choreography. Ultimately the dancers loved him and they used his melodies in dance performances.

Over the past 20 years the dance reformed and adapted in order to suit the conditions. It is different when dancers are on the stage, not alike the same style in the milongas. But it still keeps its mystery and its magic, since everything is based on the improvisation. Above all, Tango is focused in the connection between two people.

The man leads, but not authoritatively , the woman follows, but not passively. He opens a way and she is beautify it with adornments, in a kind of conversation where they keep their personality by complementing each other.



Christine Denniston: The Meaning of Tango: The Story of the Argentinian Dance, Anova Books, 2007

Christos Loukos, ‘Histoire sociale du tango. Des faubourgs marginaux deBuenos Aires aux salons européens’, Mnimon Μagazine, vol.20 (1998)

Personal Interviews from Tango teachers and kept notes from the module ‘History of Latin America’ at the Ionian University, Department of History, Greece.

Weʼre raising £12,000 to fund my studies in order to become an Argentine Tango Tutor

My name is Eirini Papagiannopoulou and I am Greek.

I would like to complete my studies in Argentine Tango in order to become a tutor. My dream is to teach couples who face relationship problems, in order to help them come closer. I have the same motivation to teach students who feel lonely and would like to meet new people through the tango dancing. I am also interested in using tango to help people who suffer from various diseases, including Alzheimer’s and Parkinson’s disease and even some kinds of phobias. (Argentine Tango can be used as a form of therapy called dance therapy).

Dancing Argentinian Tango and teaching others about the dance and its philosophy makes me the happiest person in the world. It is simply my life. I started learning about Tango in 2010 as a member of my hometown’s local tango society run by amateur teachers. Later during that same year I continued to develop my tango dancing skills by taking private lessons, as well as attending group classes and seminars organised and run by well-known tutors.

During the past 6 years, I had to face several delays in the completion of my Argentinian Tango studies for financial reasons. My dream is to visit Buenos Aires, the capital of the country where Tango was born, to gain as much knowledge as I can on Tango.

At the moment, I live in the UK. I arrived here 1.5 year ago as an economic migrant. However, a serious health issue forced me to stop working for some time. I am currently recovering, but I am also planning the next step in my life and career.

The funds will be spent towards paying the fees for my training to become an Argentine Tango teacher, as I do not qualify for a student loan (I hold a BSc in History with a 2.i, I graduated from my History studies in back in 2010).

To donate press here:


είναι που για να φτάσεις στην κορυφή, πρέπει να γίνεις λάστιχο

της Ειρήνης Παπαγιαννοπούλου

Δεν μπορώ να σταματήσω να δακρύζω από συγκίνηση όταν βλέπω αυτό το χορευτικό ζευγάρι.

Αν παρακολουθήσει κανείς την πορεία του, θα ανακαλύψει πως πέρα από την τεχνική και την σεναριακή τους δεινότητα, έχει ωριμάσει το τάνγκο μέσα τους.

Το τάνγκο μου φαίνεται μεγαλώνει διαφορετικά με τον καθένα μας παρέα.

Βλέπω ξανά και ξανά και δεν ξέρω από πού να αρχίσω.

Αυτό το μπαλόνι το κόκκινο μέσα στο κλουβί, πόσους συνειρμούς μου φέρνει.

Το άμοιρο πλάστηκε από λάστιχο για να πηγαίνει ψηλά (είναι που για να φτάσεις στην κορυφή πρέπει να γίνεις λάστιχο).

Αναρωτιέμαι πως το κόκκινο είναι στο φανάρι για να σταματά τα αυτοκίνητα και τους πεζούς και τα ποδήλατα και ταυτόχρονα να υποκινεί τους ερωτευμένους ή να αυξάνει τον θυμό ή την γοητεία ενός αντικειμένου ή προσώπου.

Το μπαλόνι που δέναμε στον λιλιπούτειο καρπό μας σαν ήμασταν παιδιά, με μία καταναγκαστική φοβία μην μας φύγει. Καμία φορά δεν προλαβαίναμε να το πιάσουμε ή το αφήναμε για πλάκα ελεύθερο με τη σιγουριά πως θα το ξανακρατούσαμε αμέσως. Όμως εκείνο ταξίδευε απαλά στους αιθέρες, πάνω από τα υγρά μας μάτια και την πικραμένη μας ψυχή που το χάσαμε, πάνω από την πόλη και τις γειτονιές αυτού του κόσμου.

Κι αυτό το σκονισμένο κουστούμι του καβαλιέρου και τα βήματα που παραπέμπουν σε Chaplin καθώς παραπαίουν πάνω στην ποίηση του Ferrer και την τρεμάμενη φωνή του λατρεμένου Goyeneche.

Αυτή η φινέτσα φαίνεται ακόμη και κάτω από τη σκόνη του χρόνου που θα έλεγε κι ο Αγγελόπουλος, που υπερβαίνει τη βρωμιά ετούτης της πλάσης, που σε κάνει να βλέπεις πέρα από το καθώς πρέπει και τους στυλιζαρισμένους τρόπους.

Κι ντάμα από την άλλη ακέραιη και παλαιότροπη,(άντε να φτιάξω κι εγώ μια λέξη εδώ στα ξένα που είμαι)φέρνει μαζί της το άρωμα της χρυσής εποχής του τάνγκο.

Εκεί όπου στη μιλόνγκα δεν ξεχώριζε ο λεφτάς αλλά ο χορευταράς, ακόμη και με αυτό το ταλαιπωρημένο ρούχο.

«Είμαι τρελός, τρελός, τρελός», ερμηνεύει με απελπισία το πνεύμα του  ποιητή μέσα από τη μουσική του Piazzolla και οι δυο τους βάζουν παγίδα με ένα κλουβί ο ένας στον άλλον και γελούν και παίζουν ώσπου να αφήσουν τελικά κι αυτοί τη χαρά τους ελεύθερη να πετάξει.

Νομίζω πως μετά από τόσα χρόνια που διαγωνίζονται τους αξίζει δικαιωματικά η νίκη, για μια πρωτοτυπία –τι αντίφαση κι αυτή- κομμένη και ραμμένη στην παράδοση του σκηνικού τάνγκο όπως γεννήθηκε στα σκοτεινά χρόνια, τότε που η πολιτική ήταν πάνω κι από τις τέχνες, όπως και σήμερα δηλαδή, ευτυχώς όχι για όλους.

(δείτε τους εδώ)



Αγκάλιασε τον/την παρτενέρ σου,σα’να’ταν μπαντονεόν

της Ειρήνης Παπαγιαννοπούλου

Θυμάμαι την πρώτη μου επαφή με το μπαντονεόν, που προσομοίαζε με το γνώριμο άκουσμα του ακορντεόν αλλά είχε κάτι πιο βαθύ, μία διαφορά που δύσκολα περιγράφεται.

Αυτός ο νοσταλγικός ήχος μετέφερε μέσα του ένα κράμα μελωδιών και ιστοριών ανθρώπων, ένα μέσο έκφρασης της συλλογικής μνήμης που σε κάνει να νιώθεις την ασφάλεια των παιδικών στιγμών χαράς. Είναι κάτι παραπάνω από το «σαν το σπίτι σου».

Αναμνήσεις από στιγμές που δεν ζήσαμε, μα μας είναι τόσο οικείες.

Κι επειδή είναι προγονικό μεταφορικό μέσο, αναπνέει και εκπνέει. Έχει προσωπικότητα και μάλιστα πολυσύνθετη γιατί μεταφέρει βιώματα από το παρελθόν.

Γι αυτό και τα πλήκτρα δεν έχουν καμία λογική συνάφεια μεταξύ τους, συγκριτικά με άλλα μουσικά όργανα. Άλλη είναι η νότα που ακούγεται όταν το πιέζει ο μπαντονεονίστας κι άλλη όταν το ανοίγει.

Ένας παλιός μου δάσκαλος στο τάνγκο μου έλεγε για την αναπνοή της αγκαλιάς και τη χρήση της, πως είναι εύκολο στην πρακτική της εφαρμογή αν σκεφτώ πως τη στιγμή που θέλω να την ανοίξω ή να την κλείσω, βοηθά να φαντάζομαι πως κρατώ ένα μπαντονεόν στη θέση του παρτενέρ μου.

Αυτός ο ήχος, αυτό το αγρίμι που ουρλιάζει ή πατά με ακρίβεια στον τόνο. Δεν μπορεί κανείς να κάνει το μπαντονεόν να ερμηνεύσει στο περίπου, όπως τσάτρα πάτρα μπορεί να συμβεί με κάποια κιθάρα ή κάποιο πιάνο.

Μπαντονεόν ή παίζεις ή δεν παίζεις, ενδιάμεσες καταστάσεις δεν υπάρχουν.

Στενάζει το μπαντονεόν, όπως στενάζουμε όταν έχουμε σκοτούρες και κελαηδάει όπως κελαηδάμε όταν είμαστε χαρούμενοι.

Θυμάται, ξεχνά, μισεί και αγαπά.

Δεν είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο, αλλά και την ανατολή οι περισσότεροι την αγνοούν επειδή κοιμούνται που έλεγε κι ο Λένον.

Κι αυτή του η αφάνεια το καθιστά σπάνιο σαν τον ήχο του.

Πως χωράει τόση χαρά και τόση θλίψη μέσα σ’έναν αντίλαλο ;



διότι ονειρεύτηκα πως ήμουνα Χριστός και σ’ έσωσα

Το έργο του Enrique Santos Discepolo, μέσα από τη γεμάτη απογοήτευση ματιά του πάνω στην πραγματικότητα, την ανελέητη μοιρολατρική στάση απέναντι στην αποτυχία, τις εκπληκτικές και συγκινητικές αντιθέσεις ανάμεσα στο «είμαι», στο «θέλω» και στο «πρέπει» του ανθρώπου του Ρίο ντε λα Πλάτα, αντανακλά το αδιαμφισβήτητο βάρος του γκροτέσκου του Pirandello.

Είμαι ένας Αρλεκίνος,

ένας Αρλεκίνος που χοροπηδά για να κρύψει

την πολύ θλιμμένη καρδιά του.

Με σταύρωσε

το ύφος σου σαν να’σαι η Μαγδαληνή,

διότι ονειρεύτηκα

πως ήμουνα Χριστός και σ’ έσωσα.

Με γέλασε η φωνή σου,

το τάχα μετανιωμένο κλάμα.

Ήσουνα γυναίκα… Σκέφτηκα τη μητέρα μου

και χάθηκα.

(«Soy un arlequin»)

Από το βιβλίο του Horacio A. Ferrer «Το τάνγκο. Η ιστορία του και η εξέλιξή του»

 Εκδόσεις Κοντύλι

The work of Enrique Santos Discepolo,  full of  chagrin of the reality, ruthless fatalistic attitude towards failure, amazing and emotional contrasts of man’s of Rio de la Plata. Concepts like «I am» , «I want» and «I have to» reflect the undeniable effect of Pirandello’s grotesque.

I am a Harlequin,

a Harlequin who frolicking to hide

his  sorrowful heart.

I crucified by your  genre

Same like Magdalene’s

because I dreamed

that I was the Christ and I saved you.

Deceived by  the sound of your voice

– supposedly repentant cry.

You were a woman…

I thought my mother and I got lost.

(«Soy un arlequin»)

Horacio A. Ferrer «Tango. History and Evolution»

Kontyli Publications

(translation in English by Eirini Papagiannopoulou)


Και στη δύσκολη ώρα ξέρω ποιανού την πόρτα θα χτυπήσω

της Ειρήνης Παπαγιαννοπούλου

Tango μου, καιρό είχες να φανείς. Πάντα εδώ είσαι δηλαδή, αλλά άλλο να σε παρόν κι άλλο να επελαύνεις με όλη σου τη μανία – μαγεία σε καρδιά, νου και σώμα.

Πόση ευλογία να μην με εγκαταλείπεις ποτέ. Πόση έκπληξη να μεγαλώνεις κι εσύ μαζί μου. Πόση ανακούφιση να ωριμάζουμε παρέα και οι απογοητεύσεις τις ζωής να μην σε θάβουν αλλά να σου δίνουν κραταιά γοητεία.

Πόση συγκίνηση να με βλέπω ξανά να συγκεντρώνομαι στον άλλον μετά από πολύ καιρό απουσίας διαύγειας στο μυαλό και στο χορό εξαιτίας παράπλευρων δυσκολιών. Κυλάω σαν το νερό εγώ μαζί με εκείνον ή τον άλλον σα να είναι το ίδιο πρόσωπο, υπό τους ήχους της μουσικής που φυσά σαν αέρας σε φυλλωσιές.

Πόση χαρά να κάνω τις στροφές μου και τα οχτάρια μου ξανά και ξανά κι η αίσθηση να ‘ναι σαν την πρώτη φορά που τα κατάφερα όμορφα και καλά ούσα αρχάρια. Να βλέπω το κορμί μου να αντανακλά τις κινήσεις τους με φυσικότητα και χωρίς πολύ περισυλλογή. Να ακούω τα ίδια τραγούδια σα να ‘ναι πρώτη φορά: με το ίδιο πάθος.

 «Η κόλαση είναι οι άλλοι» είπε ο Σαρτρ κι εγώ είμαι τυχερή που βρήκα τον Παράδεισο στους άλλους κρυμμένο μέσα στην αγκαλιά τους.

Έτσι παραμένω άνθρωπος ακόμη κι όταν χάνω τον έλεγχο. Κάνω λάθη και αναλαμβάνω την ευθύνη να συνεχίζω ακόμη κι αν παραλύω από φόβο.

Κι όταν είμαι βουτηγμένη στη λάσπη ως το λαιμό εξακολουθώ να χορεύω.

Και στη δύσκολη ώρα ξέρω ποιανού την πόρτα θα χτυπήσω: του Tango, που ποτέ του δεν με πούλησε κι είναι πάντοτε το μόνο μου όπλο.